Zo werd van de sperziebonen en tuinbonen veel meer gezaaid dan uiteindelijk is geoogst – naar schatting wel twee keer zoveel als er is uitgegeven. De belangrijkste oorzaak was het lastige voorjaar: het was droog, de grondbewerking was niet op orde en daardoor is een groot deel van het zaad niet goed ontkiemd. Een deel is simpelweg weggerot in de grond. De planten die wel opkwamen, hadden het moeilijk doordat de grond door de droogte keihard was geworden. Wortels konden zich slecht ontwikkelen en de groei kwam maar langzaam op gang. Pas in een latere ronde, met behulp van beregening en het losmaken van de grond, lukte het om de planten beter te laten groeien. Dat gaan we komend jaar anders doen, op een ander stuk van de boerderij, waar afgelopen jaar een groenbemester heeft gegroeid. Die grond is los, luchtig en veel beter geschikt als zaaibed. Daarnaast is er kalk aangevoerd. Onze bodem is van nature vrij zuur en juist voor kieming van bonen is een goede pH-waarde belangrijk.
Ook bij de sla liep het dit jaar niet altijd zoals gehoopt. In het voorjaar hadden we mooie oogsten, maar toen het warmer en droger werd, schoot veel sla snel door in de bloem. Dat maakt het gewas onbruikbaar. In combinatie met de hoge onkruiddruk bij andere gewassen hebben we toen bewust gekozen om de sla tijdelijk los te laten en de aandacht te richten op gewassen waar wel opbrengst uit te halen viel. Ook het maken van keuzes is onderdeel van het leerproces. Komend jaar willen we sla in de zomer beter ondersteunen door voldoende te beregenen. Daarnaast stappen we deels over van kropsla naar snijsla. Die is flexibeler, makkelijker te telen en kan ook in de zomer beter worden ingezet omdat deze minder snel in de bloei schiet, zolang de watergift op orde is.
Na een overvloedige oogst van pompoenen in 2024 viel die in 2025 juist tegen. We probeerden dit jaar een nieuwe methode waarbij pompoenen werden geplant in een gemaaide hoge groenbemester die samen met gras als mulchlaag fungeerde. Dat zag er in het begin prachtig uit. Later in de praktijk pakte het verkeerd uit. Door de droogte kwamen de pompoenen slecht op gang en het onkruid wist ondanks de dikke mulchlaag toch door te breken. Achteraf gezien was het beter geweest om dit op kleinere schaal te testen. De conclusie is dat deze methode alleen kans van slagen heeft op echt schone grond. Voor volgend jaar gaan we daarom weer “back to basic”: pompoenen op percelen waar geschoffeld kan worden. Mulchen blijft iets wat we later eventueel opnieuw oppakken als we de mogelijkheid zien.
Onkruid heeft ook zijn weerslag gehad op de uien. Daar hebben ongeveer de helft van de wintervoorraad moeten opgeven. De reden: we kregen het handwieden niet bijgehouden. Later in het seizoen hebben we een deel van het land ondiep geploegd, wat zorgde voor een veel schoner perceel. Daardoor konden we veel preciezer schoffelen met de trekker, wat enorm scheelde in arbeid. Dit hebben we toen gedaan in de bieten en de wortelen maar met de uien zal het ook veel werk schelen.
En zo staan we aan het begin van het seizoen 2026, met de extra kennis vanuit de afgelopen jaren en in de wetenschap dat er komend jaar weer nieuwe onvoorziene omstandigheden zullen zijn. Waar we dan ook weer de lessen uit zullen trekken.
